Rafael Turiel, voorzitter van de afdeling van de Mizrachi-beweging in Milaan, Italië, zegt dat de rellen die vanuit Frankrijk en andere Europese landen zijn overgeslagen, nu ook zijn stad hebben bereikt, hoewel de Joodse gemeenschap haar dagelijkse routine voortzet en de bedreigingen aan haar adres in de dagen erna niet zijn toegenomen. De sfeer op straat in Europa is volgens hem aanzienlijk veranderd sinds het bloedbad van 7 oktober. ‘Ik denk dat het overal in Europa zo is,’ zei hij en dat voorzichtigheid geboden is bij het zichtbaar tonen van Joodse symbolen. ‘Het is een geest die zich door heel Europa verspreidt.’
Turiel ziet overeenkomsten tussen de rellen in Milaan en de rellen die woeden in Frankrijk, België, Albanië en andere landen. ‘Het lijkt op de rellen in Frankrijk naar mijn mening, maar niet precies hetzelfde.’ legde hij uit. ‘Hier zijn ze jonger dan wat ik in Parijs of Frankrijk zie.’ Hij trekt ook een duidelijke scheidslijn tussen deze rellen en de puur anti-Israëlische protesten die in de stad plaatsvonden: in de week van 12 oktober marcheerden zo'n 5000 mensen tegen Israël en het zionisme in Milaan, maar de onrust van zaterdag en zondag 17 en 18 oktober was anders. ‘Dat was in strijd met de regering en met de situatie op scholen’ zei hij.
Desondanks zegt Turiel dat onvoorwaardelijke steun voor de Palestijnse zaak soms zelfs zichtbaar is bij protesten die voortkomen uit lokale grieven. Hij ziet deze trend toenemen, parallel aan de groeiende boycot van Israëlische producten, toeristen en academici. De veiligheidsmaatregelen bij gemeenschapsinstellingen zijn niet veranderd, benadrukte hij. ‘We leven voorzichtig. Zoals gebruikelijk staan er agenten buiten de synagogen en de Joodse school. Zo doen we dat al jaren.’ Er is geen algemene angst die Joden ervan weerhoudt hun dagelijks leven te leiden, zegt hij, maar er is wel een voortdurend besef van de veranderende publieke stemming: ‘Het gevoel is dat er iets steeds sterker wordt. In de kranten, in de politiek, op straat.’ (INN/VFI Nieuws)
‘…op God vertrouw ik, ik vrees niet; wat zou een mens mij kunnen doen?’ Psalm 56:5